30. mei, 2013

Pril geluk (november 2011)

Sommigen mensen willen dit liever niet weten, maar het is wreed om één paard te houden. Paarden zijn immers groepsdieren. Dus gingen Hans en ik na onze verhuizing op zoek naar een gevlekt kameraadje voor onze kanjer. Het geluk was met ons, want we vonden al heel snel een fantastisch paardje: Talisha van het Boterveen. Dochter van Mara, een van de fokmerries van Stal het Boterveen in Wapse, en de hengst O’Malley van de Irish Tinker Stable uit Ees. Je zou dus kunnen stellen dat Talisha een puur Drents fokproduct is. Dat maakt haar wat ons betreft extra leuk; wij zijn sinds kort zelf immers import-Drentenaren.

 

Nog mooier is dat Talisha niet alleen een heel lief karakter heeft, maar dat ze met twee jaar en drie maanden al 1.60 meter hoog is. Ze is dus een echte Vanner en wordt naar verwachting minstens zo groot als Gijs. Daarmee kan Hans in de toekomst zijn droom, mennen met een eigen tweespan, in vervulling laten gaan. Maar wat zou Gijs ervan vinden?!?

 

De eerste dagen na de komst van Talisha waren we niet erg hoopvol. Gijs liep voortdurend met de oren plat in de nek en zat Talisha de hele dag op de huid: “mijn hooi, mijn water, mijn wei, mijn stal, blijf daar af, ga daar weg en doe wat ik zeg of anders…”.  En waar we nog steeds elke keer om moeten lachen: Gijs was er hier in Drenthe al snel aan gewend dat hij bij zonsondergang in zijn box gevoerd wordt. Na enkele dagen ging hij ertoe over om Talisha zodra de zon achter de bomen verdwijnt naar haar box te drijven (we hebben een inloopstal, dus de paarden kunnen gewoon in en uitlopen). Sindsdien zet Gijs Talisha elke dag binnen en gaat vervolgens zelf in z’n eigen box staan, met een zelfvoldane trek op z’n snoet alsof hij zeggen wil: laat het eten maar komen!

 

Zou dat enorme dominantiegedrag komen doordat Gijs bij zijn vorige vriendin niets te zeggen had? Of wilde hij die puber, die ineens zijn leefwereld binnen was komen galopperen, op haar plaats zetten? Of zag hij Talisha gewoon echt niet zitten? In dat laatste geval hadden we toch wel een probleempje. Hans en ik konden weliswaar met Stal het Boterveen de afspraak maken dat Talisha bij hen terug mocht komen als het niet zou klikken met Gijs, maar wij waren intussen al erg dol op haar…

 

Na een kleine week kwam de ommezwaai. Ik zag meneer en mevrouw ineens gezellig samen groomen op de wei. De dag daarna had het ’s nachts gevroren en was het ’s ochtends erg koud. Talisha had de kolder in de kop galoppeerde als een gek door de paddock. Maar alleen galopperen is natuurlijk niet zo leuk. Dus werd Gijs net zo lang lastig gevallen tot hij meedeed. Een prachtig gezicht, zoals die twee samen aan het stoeien waren.

 

Het komt dus wel goed tussen die twee. Wat een opluchting! Inmiddels is Gijs veel meer ontspannen bij Talisha. Hij doet zelfs weer zijn gebruikelijke ochtend-dutje, liggend in de zandpaddock voor de stal. Talisha staat dan vlak bij over hem te ‘waken’. Het ziet eruit als pril geluk. 

 

 

Deze column is eerder gepubliceerd in de Battie, het blad van het Nederlands Stamboek voor Tinkers.