30. mei, 2013

Tinkerliefde (april 2012)

Ze heet Valerie, is veertien jaar, blond, bevallig en stapelverliefd… op Gijs. Hij is haar eerste grote paardenliefde. Natuurlijk waren er wel eerder ponyvriendjes, maar ja, dat waren manegepony’s. Een echte relatie met hen opbouwen zat er dus niet in. Terwijl haar moeder jarenlang eerste bijrijdster van Gijs geweest is, en het wel prima vond als haar dochter meeging om te poetsen en tuttelen. Gijs was voor hen dus bijna een eigen paard. En dan groeit een paardenvriendschap bij kleine meisjes al snel uit tot echte liefde…

(Uit die liefde is trouwens een heuse Tinkerwebsite voorgekomen, uiteraard getiteld ‘Liefde voor Tinkers’. Ga gerust eens kijken, u vindt ‘m op: http://tinkerlovee.hyves.nl/. Gijs is op die pagina’s uiteraard het stralende middelpunt, met Talisha in een klein bijrolletje. Maar ook andere Tinkermeiden betuigen er hun liefde voor hun eigen bonte vrienden.)

 

Kunt u zich het verdriet voorstellen, toen wij besloten om Valeries grote liefde uit Amsterdam te ontvoeren naar Drenthe? Tranen met tuiten. Helaas konden zelfs haar bedroefde mooie ogen vol dikke tranen ons niet doen afzien van de verhuisplannen. “We doen het juist ook voor Gijs. Hij krijgt daar een veel beter leven.” Ja, dat wist zij natuurlijk ook best. Maar intussen was zij wel mooi haar trouwe, geduldige, allerliefste kameraad kwijt!

Natuurlijk mag ze altijd op bezoek komen. En gelukkig voor Valerie is haar mama stiekem ook een beetje verliefd, dus die kan ook niet al te lang zonder Gijs. Met als resultaat dat wij ongeveer elke twee maanden een weekend lang kunnen beschikken over de hulp van het hele gezin bij het verzorgen van de paarden én het klussen in huis, stal, weide en tuin. Wat ons betreft een echte win-win-situatie.

 

Maar nu overweegt moeders de aanschaf van een “eigen beestje”, al dan niet van de gevlekte soort waar wij NSvT’ers zo dol op zijn. En vader, die het onderwerp ‘eigen paard’ jarenlang handig heeft weten te ontwijken, begint toe te geven. Hij ging de laatste tijd in Amsterdam regelmatig mennen met Gijs en mist dit toch wel een beetje…

Ai! Zou Gijs zijn lieve vriendinnetje – en wij onze gratis werkkrachten – kwijt gaan raken?!? “Mfff, ik denk van niet”, aldus de oudste dochter Leanne, die als puber het hele gebeuren beziet met die typische, ietwat afstandelijke geringschatting waarmee meiden van die leeftijd naar ouders en jongere zusjes kijken. “Ze zijn gewoon op zoek naar een tweede Gijs. En die bestaat toch niet!”

Een uitspraak waarmee ze trouwens onbewust laat doorschemeren dat onze gevlekte kanjer toch ook wel een speciaal plaatsje in háár hart heeft. Maar ik denk wel dat ze gelijk heeft. Zelfs als dat echte eigen paard er komt, geloof ik niet dat we af zullen moeten zien van de gezellige (en productieve) bezoekjes van onze vrienden. Je eerste echt liefde, die vergeet je toch zeker nooit?!?

 

Deze column is eerder gepubliceerd in de Battie, het blad van het Nederlands Stamboek voor Tinkers.