30. mei, 2013

Roze pumps (september 2012)

Er zijn zo van die momenten dat je als ouders barst van trots, omdat je kind weer een mijlpaal heeft bereikt. Zoals u vast wel weet geldt dat zeker ook voor paardenouders. Zo’n mijlpaal bereikten wij deze week. Onze ‘kleine’ meid Talisha van het Boterveen kreeg haar eerste schoenen aangemeten! Tot nu toe kon ze zich prima redden op blote voeten. Echt werken was er immers nog niet bij. Véél in de wei staan, een beetje longeren of werken aan de dubbele lijnen, een enkel wandelingetje en dat alles voornamelijk op zachte ondergrond. Dat was het wel.

Maar binnenkort gaat het echte paardenleven beginnen voor onze bonte meid. Ze gaat terug naar Het Boterveen om beleerd te worden voor de wagen. En dat betekent onder meer: véél kilometers maken op de weg. Want ze moet niet alleen de kar leren trekken, maar ook verkeersmak worden gemaakt. Vandaar dat schoenen nu even noodzakelijk zijn.

 

De eerste tien minuten dat hoefsmid Dennis met haar bezig is gaan nog wel. De voorgaande keren heeft hij haar tijdens het bekappen al aan haar verstand gepeuterd dat het géén goed idee is om haar voet telkens los te trekken, op hem te hangen of om vriendschappelijk in zijn billen te bijten. Maar nu duurt het allemaal wel errug lang! Zeker voor een puber met een zeer beperkt concentratievermogen.

Ze zucht, snorkt, schuifelt, draait en schurkt. Dennis werkt stoïcijns door. Na de ‘lesjes’ van voorgaande keren is een duidelijk “Nee!” van zijn kant genoeg om Talisha haar gemak te laten houden. Voor even dan. Om vervolgens weer voorzichtig te proberen of ze hem écht niet kan overhalen om samen iets leukers te gaan doen dan hier op de poestplaats te staan frunniken aan haar voeten.

Dan zit het eerste ijzer eronder. Talisha schraapt met de betreffende voet, hoort een metalig geluid en kijkt verbijsterd naar haar voet: “Wat is dát nou?!?”. Ze snuffelt en snorkt. “Tssss! Er zit een ding onder!” Een paardensnoepje van mijn kant overtuigt haar ervan dat het blijkbaar een léuk ding is.

 

Na drie kwartier zijn de hoeven bekapt, zitten de ijzers eronder en is alles netjes afgewerkt. Ik pink nog net geen traantje weg over deze stap van ons meiske richting volwassenheid en leid Talisha door de stalgang naar buiten. Ietwat verbijsterd luistert ze tijdens het lopen naar het klipperdieklop van haar eigen hoeven. Ze kijkt nog eens naar haar voeten en zucht afkeurend. Ik lees haar gedachten: “Als ik dan toch schoenen moet, had ik liever roze pumps gehad!”.

 

Deze column is eerder gepubliceerd in de Battie, het blad van het Nederlands Stamboek voor Tinkers.