2. jul, 2013

Tycho (juli 2013)

Als je twee hoog in de stad woont en allebei hele dagen buitenshuis werkt is een hond geen doen, maar woon je op het platteland, dan is het bijna een must. Dus toen wij vanuit Amsterdam verhuisden naar ons boerderijtje in Drenthe, zeiden Hans en ik verheugd tegen elkaar: “nu kunnen we eindelijk een hondje aanschaffen”. Toch gebeurde dit niet direct. Eerst was er de verbouwing en veel werkzaamheden in de tuin, wei en stal, toen een nieuwe, jonge merrie erbij die veel aandacht en opvoeding nodig had, enzovoorts. Het was steeds “nog niet het goede moment”. Maar wanneer dan wel? Nou: als je buren een nestje hebben natuurlijk.

Toen we hoorden dat Luna, de hond van onze buren, jongen zou krijgen begon het bij ons acuut te kriebelen. Zij voldoet immers precies aan onze voorwaarden: niet te klein of te groot, kortharig, een vriendelijk, vrolijk karakter, niet al te veeleisend wat betreft beweging en niet onmogelijk op te voeden voor mensen die nooit eerder een hond hebben gehad. Komt dat even goed uit. Vol verwachting volgen wij de zwangerschap en laten de puppy’s nou op mijn verjaardag geboren worden. Dat moet wel een teken zijn dat hier een hondje voor ons bij is!

 

Ze zijn allemaal aandoenlijk, maar na lang wikken en wegen kiezen we dan toch een puppy uit. “De ene daar, die lijkt net iets meer naar ons toe te trekken dan de rest.” Dagen delibereren we over een naam. En dan is het zo ver: we hebben ons eigen hondje in huis. Tycho, hebben we hem genoemd. Wat een pret. Maar ook: wat een zorg erbij. Onze zeven weken oude ‘baby’ is uiteraard nog niet zindelijk en moet er meerdere malen per nacht ‘uit’. Om over de ‘ongelukjes’ gedurende de dag, waardoor er steeds weer extra schoonmaaksessies moeten worden ingelast, nog maar niet te spreken.

En natuurlijk moet er niet alleen veel ‘uit’ gegaan worden, maar ook veel getraind. Want we willen uiteindelijk een keurig net opgevoed beestje én we willen het ook voor Tycho allemaal zo goed mogelijk doen. Boekjes over hondengedrag en -opvoeding vullen de salontafel, dito websites het beeldscherm en op zondagochtend gaan we gezellig met z’n drietjes op puppycusus…

 

Poe, poe, het is allemaal wat. Dus als deze Battie misschien iets minder dan perfect is, als er hier of daar nog een foutje in zit, weet u nu hoe het komt. De eindredacteur was gewoon een beetje moe…

 

Op de foto: Hans laat Tycho voorzichtig kennis maken met Gijs, waarbij een snoepje goede diensten bewijst.

 

Deze column is gepubliceerd in  de Battie, het blad van het Nederlands Stamboek voor Tinkers